بودن برای بقیه

هر روز که میگذره و بزرگتر میشم

حس میکنم اطرافیانم بیشتر به من نیاز دارند

از هر لحاظی

..مخصوصا از لحاظ روحی

زندگی آدمای اطراف من همیشه خوش و خرم نبوده

معدود بوده روزهایی که خوشی توش بیشتر به چشم بیاد

احساس میکنم باید حواسم به تک تکشون باشه؛

،نکنه یه وقت کم بیارن

،نکنه غصه بخورن

،نکنه گریه کنن و من نفهمم

،نکنه درد و دل داشته باشن و گوشی نباشه برای شنیدنشون

،نکنه حواسم انقدر بخودم باشه که ازشون غافل بشم

،نکنه فکر کنن فراموششون کردم

اینارو دوس ندارم

..دوس دارم همیشه باشم براشون

..دوس دارم با تمام توانم خدا کمکم کنه مرهمشون باشم

گاهی وقتا فکر میکنم باید غصه هامو برای خودم پیش خودم نگهدارم

فقط ببرمشون پیش خدا درد و دلامو

اما سنگ صبور باشم برای بقیه

..تا انقد غصه نخورن

.

.

.

سنگ صبور بودن خیلی خوبه

یه حس قوی بودن به آدم میده

اینکه بقیه بدونن یکی هست که

میتونن بهش تکیه کنن یه حس قشنگی به آدم میده

..حس قوی بودن

"خدایا شکرت"

من نوشته ها...